Niedawno pisałam o książce " Julie i Julia" Julie Powell, a teraz mam w zanadrzu książkę o samej Julii Child napisanej praktycznie przez jej ciotecznego wnuka Alexa Prud'Homme'a u schyłku jej życia. Po obejrzeniu filmu postać Julii Child tak brawurowo zagrana przez Meryl Streep zapadła mi w serce tak głęboko, że kiedy zobaczyłam " Moje życie we Francji" nie wahałam sie ani minuty. Kupiłam, przeczytałam i polecam. Nie jest to oczywiście powieść trzymająca w napięciu przez długie godziny, bo to nie tego typu literatura. Czyta się leniwie i po kawałku, ale zawsze z zainteresowaniem i lekkim napięciem.
Na moje nieszczęście przyszło mi tę książkę czytać na pooperacyjnej głodówce, więc czytanie o daniach typu sola w maśle, charlotte Malakoff i tym podobnych wywoływały u mnie skórcze żołądka i dodatkowe cierpienia, ale jednak nie chciałam oderwać się od lektury.
Julia Child była kobietą uroczą, pełną życia i ciepłą. Wkładała tyle zaraźliwej pasji w swoją pracę , że odkładając książkę ma się ochotę, tak jak ona, zakrzyknąć "Bon appetit" i pobiec do kuchni.
Szkoda tylko, że kobiety naszych czasów nie mają takich możliwości spełnienia jak te sprzed lat. Zabiegane, zapracowane, z dzieckiem przytroczonym do jednej ręki, zakupami do drugiej i telefonem do ucha, nie mamy czasu i siły na pielęgnowanie i rozwijanie swoich pasji do takich rozmiarów.
Polecam i dedykuję wszyskim niespełnionym - może nasz czas jeszcze nadejdzie :)
